يک ماه قبل مطلبي در وبلاگ نوشته بودم تحت عنوان "رو بازي کنيم" که در آن وقايع مهم سياسي جهان را ذکر کرده بودم و گفته بودم با توجه به سياست آشکاري که کشورها در ديپلماسي خود اخذ کرده اند، جبهه ها روشن تر شده و خط مشي ها با سياست رو بازي کردن نمايان شده اند. به مسئولين سيست خارجي ايران نيز پيشنهاد کرده بودم که آنان نيز بايد رو بازي کنند و به جاي عقب نشيني از مواضع امام و رهبري و يا سکوت، سعي کنند به صورت مستقيم و علني حرف خود را بزنند.

نميدانستم که در داخل ايران و در سياست داخلي ايران نيز برخي افراد اين سياست را رويه ي خود کردند.

هاشمي رفسنجاني پرده از چهره برانداخت و نامه ي بدون سلام و والسلام به رهبري نوشت و آن مواضع شديد و قبيحانه را در پيش گرفت، ميرحسين موسوي علنا هرآنچه داشت رو کرد و آن چهره ي متيني که از خود به جاي گذاشته بود را کنار زد. حتي کار به جايي رسيد که کرباسچي (رئيس ستاد کروبي و معان اول کروبي در صورت پيروز شدنش) در عين خيانت در روز انتخابات به ميرحسين راي داد. کار به جايي رسيد که مدعيان گفتگو و تنش زدايي در عين وقاحت و بي اعتنايي به مقام معظم رهبري، به آرا مردم تمکين نکردند و  حتي نخواندند برچسبي را که بر صندوق هاي راي نوشته بود که "ميزان راي ملت است".

دوباره انقلاب ايران رويش ها و ريزش‌هايش را شروع کرد. ساده لوحان خود بايد به کناره بروند و نيرنگ بازان را مردم به کناري مي نهند. ملت نيز رو بازي ميکند. ملت اينگونه نيست که نيرنگ بخورد. ملت اگر گرسنه بود به 50 هزار و 70 هزار ساده لوحان راي مي داد و اگر احساس ميکرد ميرحسين بوي صداقت ميدهد وي را برميگزيد. اما اينگونه نبود. ملت هم رو بازي کرد.!

تا به حال سعي کرده بودم در طي اين چهار سال فعاليت وبلاگ نويسي ام در مورد سياست داخلي چيزي ننويسم و فقط آنچه به مسئله ي صهيونيسم و جهان اسلام مربوط ميشود را بنگارم لکن امروز بر خودم واجب ديدم که بنويسم چون مطمئنا اين مطلب را نيز خارج از هدفم نمي بينم.